คอมพิวเตอร์ที่ฉันรักมันมากกว่าที่คนอื่นคิด

เมื่ออ่านจากหัวข้อแล้ว หลายคนคงคิดว่าฉันเป็นโรคติดคอมพิวเตอร์งอมแงมอย่างแน่นอน ความเป็นจริงฉันไม่ได้เป็นโรคติดอะไรทั้งนั้นแหละ แต่เนื่องด้วยโอกาสและความบังเอิญ ได้สร้างให้ฉันต้องผูกพันธ์กับคอมพิวเตอร์อยู่เสมอ ฉันต้องใช้ทำงานให้บริษัทบวกกับต้องใช้เป็นเพื่อนในยามเหงา เพราะฉะนั้นฉันจึงมีเพื่อน ที่สามารถรับฟังเรื่องราวทุกอย่างของฉันได้ แบบที่ฉันไม่รู้สึกเคอะเขินอะไร อาจจะเกิดคำถามขึ้นอีกสำหรับบางคนว่า แล้วเพื่อนที่ทำงานไม่มีเหรอ ทำไมไม่เล่าให้เค้าฟังหละ เหตุผลของฉันก็เพราะว่าคนเหล่านั้นฉันไม่สามารถเชื่อได้อย่างสนิทใจหนะสิ อีกอย่างฉันไม่ชอบให้ใครเอาเรื่องของตัวเองไปพูดให้คนอื่นฟัง เพราะฉันโดนมาแล้วจากเพื่อนที่ทำงานนั่นเอง

เครื่องคอมพิวเตอร์จึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปโดยปริยาย : แต่ก็สามารถจะหยุดเล่นได้ละก็ไม่ได้มีอาการจะขาดใจเมื่อไม่ได้เล่นมันสักนิด ฉันจึงมั่นใจว่าไม่ได้เสพติดอย่างแน่นอน ลืมบอกไปเลยว่าฉันเป็นคนต่างจังหวัด เวลาที่จะได้เห็นหน้าคนทางบ้านของฉันก็คือตอนทีเล่นแชท Skype กับน้องที่อยู่บ้าน ฉันจึงมีความสุขมากเวลาเล่นคอมพิวเตอร์ และนี่แหละคือเหตุผลที่ฉันรักคอมพิวเตอร์ยิ่งนัก